۱. دهان و حلق (شروع مسیر): در پرندگان، به دلیل نداشتن کام نرم، دهان و حلق به هم متصل بوده و یک فضای مشترک را تشکیل می‌دهند. این بخش مواد غذایی را دریافت کرده، با بزاق مرطوب می‌کند تا لغزنده شود و سپس آن را به سمت پایین هدایت می‌کند. روی زبان و سقف دهان نیز زائده‌های کوچکی وجود دارد که به سمت عقب متمایل بوده و به هدایت مواد غذایی به سمت مری کمک می‌نمایند.

۲. مری (لوله انتقال): مری یک لوله‌ی باریک و کشسان است که در کنار نای قرار دارد و وظیفه انتقال خوراک از دهان به سمت معده را به عهده دارد.

۳. چینه‌دان (انبار موقت خوراک): چینه‌دان در واقع بخش ابتدایی مری است که کمی گشادتر بوده و در جلوی قفسه سینه قرار دارد. چینه‌دان هنگامی که پر از مواد غذایی باشد، در سمت راست گردن قابل لمس می‌باشد. وظیفه چینه‌دان ذخیره‌ی موقت خوراک، نرم کردن آن با آب و تنظیم سرعت ورود مواد غذایی به معده اصلی بوده و این کار باعث می‌شود معده با حجم زیاد خوراک مواجه نشود.

۴. معده‌ی غده‌ای (شروع هضم شیمیایی): این بخش، قسمت اولِ معده‌ی اصلی مرغ است که به آن «معده‌ی شیمیایی» نیز می‌گویند. دیواره‌ی این بخش دارای غددی است که شیره‌های گوارشی مانند اسید هیدروکلریدریک و انواع آنزیم‌ها را ترشح می‌کنند تا بدینوسیله تجزیه‌ی مواد غذایی بویژه پروتئین‌ها آغاز شوند.

۵. سنگدان (آسیاب خوراک): سنگدان قسمت دوم معده است که دیواره‌های عضلانی بسیار محکم و قوی دارد و به نوعی نقش دندان را برای پرنده ایفا می‌کند. سنگدان با انقباض عضلات قوی خود، مواد غذایی را می‌کوبد و خرد می‌کند.

۶. دودنوم یا دوازدهه (ادامه هضم): پس از معده، مواد غذایی وارد روده‌ی باریک می‌شود که اولین قسمت آن “دودنوم” یا “دوازدهه” نام دارد. دوازدهه به شکل حلقه‌ای دور لوزالمعده (پانکراس) پیچیده شده است. در این مرحله، شیره‌های لوزالمعده و صفرا به خوراک اضافه شده و به تجزیه‌ی کامل چربی‌ها، پروتئین‌ها و کربوهیدرات‌ها کمک می‌کنند تا مواد مغذی آماده‌ی جذب توسط بدن شوند.